Six hotels South Africa ‘world’s best’

Singita in het Kruger National ParkSix hotels in South Africa feature in the 50 “world’s best hotels 2013” list of  US magazine Travel + Leisure, with three of them ranking in the top 10 – all  three located within the world-famous Kruger National Park, and two belonging to  South African hospitality group Singita.

[Lees meer…]

Toerisme zonder grenzen in Afrika

Toerisme ambtenaren van de Gemeenschappelijke Markt voor Oostelijk en Zuidelijk Afrika (Comesa) werken aan een toerismemarkt zonder grenzen. Het plan is onderdeel van inspanningen om een duurzame toeristische industrie in alle 19 lidstaten tot stand te brengen.

[Lees meer…]

Dag 31 Twitterdagboek

De gids van het toerismebureau van Stellenbosch is een kleine, tengere, grijzende vrouw. Onze gids voor een één uur durende wandeling door Stellenbosch is mevrouw Sandra Krige. En ze heeft het niet op die luie Nederlanders

 

Het motto van Sandra Krige is: De Duitsers hebben Stellenbosch gebouwd en niet die luie bazen: de Hollanders. Een discussie ga je met Frau Stellenbosch niet aan. Ze weet alles. Jaartallen, cijfers, getallen, oud, ouder …

 

Frau Stellenbosch doceert. De stad heeft 160.000 inwoners, waarvan 27.000 studenten. Meeste in Zuid-Afrika. Het centrum, het oude dorp Stellenbosch bestaat uit 6 straten met het Braakland in het midden.

Wandeling door oud Stellenbosch voor oer-Hollands gevoel

Stellenbosch met Nederlandse was aan de lijn als kunstvorm

Het stadje Stellenbosch is leuker dan Frau Stellenbosch die ons rondleidt langs pittoreske winkelstraten. Achter een binnenplaats ligt een muur, de oudste uur van Stellenbosch, bij het oudste hotel: d’Ouwe Werf.

Vroeger lag hier een begraafplaats, de oudste begraafplaats van Stellenbosch ratelt Frau Stellenbosch. Hotel d’Ouwe Werf kent vele jaartalen van vele verbouwingen. Frau Stellenbosch kent ze allemaal en wij nu ook!

Ik druk mijn snor. Frau Stellenbosch merkt het gelukkig niet. Ze spuit een duizelingwekkende hoeveelheid kennis.

 

 

Erik van Zwam.

erikvanzwam@xs4all.nl

Dag 29 Twitterdagboek

Het toerismebureau van Stellenbosch zit in een oude verbouwde witte boerderij in de stijl van de Hollandse 18e eeuw. De sfeer op de lokale VVV is er een van wijnboerderijen en wijnmerken: Vredenheim, Klauwervlei, Zevenwacht…

 

Nog meer wijnhuizen van Stellenbosch: Groenland, Vergnoegd, Lieveland, Goede Hoop, Rust en Vrede, Kaapzicht…  Allemaal prachtige oude namen van wijnplantages in Stellenbosch nog een paar: Kanonkop, De Waal.

We gaan naar Warwick en Simonsig om wijn te proeven, maar eerst Stellenbosch te voet. Het hart van Stellenbosch lijkt een grote Efteling. Anton Pieck lijkt hier inspiratie te hebben opgedaan.

Stellenbosch is vernoemd naar Simon van der Stel de 1e gouverneur van Kaap de Goede Hoop 1679. Simon van der Stel was de grondlegger van de Zuid-Afrikaanse wijnbouw in Stellenbosch en wijde omgeving.

Dorpsplein van Stellenbosch heet Braakland. Grasveld met 17e en 18e eeuwse herenboerderijen eromheen. Op Braakland in Stellenbosch kijk je uit op de Papagaaiberg en aan de andere kant op Simonsberg.

 

Erik van Zwam.

erikvanzwam@xs4all.nl

Alle wijnmerken van Stellenbosch

Emblemen van de wijnhuizen van Stellenbosch

Dag 27 Twitterdagboek

Vanaf Table Bay Hotel met chauffeur Kenneth naar Stellenbosch voor een wijnproeverij. Kenneth draait de auto langs het voetbalstadion, het Oranje Stadion van die voetbalzomer in 2010.

 

Alleen de finale van het WK2010 is niet in Kaapstad gespeeld. Heel Kaapstad stond achter Oranje, zegt Kenneth trots. Kaapstad kleurde in die zomer van 2010 helemaal Oranje. Zuidafrikanen zijn fan van het Nederlandse voetbal. Het enorme voetbalstadion staat nu een enorm voetbalstadion te wezen. Zonder WK staat het er zielloos bij.

Boven Kaapstad hangen grote, dichte, witgrijze wolken. De Tafelberg blijft in nevelen gehuld. Langs de baai en de haven van Kaapstad veel staal en glas constructies met ouderwetse rode bakstenen.

Nieuw en oud grijpen architectonisch in elkaar. Modern en monumentaal loopt prachtig in elkaar over langs de haven. Het reuzenrad steekt hoog boven de baai uit. Mooie grote wegen in en om de stad. Overal ruimte, uitzicht, licht.

Aan de waterkant hoge kranen voor containers of voor ouderwets hijswerk. Kilometer na kilometer. Na de industriële high tech havens volgen de witte stranden. Eindeloos lang gedekt door bergruggen in het binnenland.

Na het centrum, de havens, de statige buitenwijken volgt de armoede. Township na township langs de snelwegen. Krotten in alle kleuren van de regenboog. Ze staan los van elkaar met roestige golfplaten daken. Planken waarmee de krotjes, of huisjes, zijn getimmerd hangen over elkaar. Elke plank een andere vervagende kleur.

Buiten de stad meer townships tussen struiken, bosschages, riet, modder, bruin, groen, grijs, staan de hutjes.

In de verte naderen de bergruggen snel met hun scherpe hoge punten die naar de hemel klimmen. De townships zijn verdwenen. Veel groen. Gele bloemen, Wuivend riet. Grijze takkenbossen. Bye bye Kaapstad. #

Reuzenrad en fabrieken Kaapstad

Reuzenrad toornt boven Kaapstad uit

 

Erik van Zwam.

erikvanzwam@xs4all.nl

 

Dag 26 Twitterdagboek

Standbeeld zeeleeuw Oscar

Zeeleeuw Oscar bij het Table Bay Hotel

Voor het Table Bay Hotel staat een gigantische zeeleeuw in een metalige gouden kleur: Oscar.  De gouden Oscar draagt een rode band om zijn majestueuze nek. Oscar is de held van de tafelberg Baai van Kaapstad.

 

Oscar is dood. Oscar de zeeleeuw is al jaren dood. Dit was zijn plek. Toen het hotel werd gebouwd, week Oscar niet. Oscar bleef. Het hotel bouwde zich om Oscar heen. Jaar na jaar. Oscar werd de mascotte van het hotel.

Zo wordt Oscar de zeeleeuw goudkleurig en  metershoog herinnert. Een standbeeld Michiel de Ruyter waardig. Oscar is de poortwachter van Table Bay. Na zijn dood tuurt hij nu oneindig over het zuidelijke deel van de Atlantische Oceaan.

 

Erik van Zwam.

erikvanzwam@xs4all.nl

Dag 25 Twitterdagboek

Na twee vluchten van Livingstone naar Johannesburg en weer naar Kaapstad is er het Table Bay Hotel. De ene kant van het Table Bay Hotel heeft uitzicht op de zee en de haven. De andere kant op de Tafelberg.

 

Mijn kamer zit op de hoek. Vanuit het ene raam kijk ik op de zee en vanuit het andere raam op de Tafelberg. Na een korte nacht in een uiterst luxueuze kamer hangt de Tafelberg in de wolken. Niets van te zien.

De Tafelberg is in 2011 door het publiek uitgeroepen tot een van de zeven wereldwonderen der natuur. Ben ik in Kaapstad is de Tafelberg onzichtbaar. Maar die wolken vóór de berg hebben ook hun charme.

Eerst ontbijt in het Table Bay Hotel. 250 Gerechten op het buffet. Tafels met vers fruit, cerials, vis, vleeswaren. Het buffet is eindeloos. Na vleeswaren volgen tafels met de kazen van de wereld, sushi, eieren (gebakken, gepocheerd, gekookt, ge… )

Het buffet is eindeloos: pancakes, verse fruitsappen van welk soort fruit dan ook; yogurts, gedroogde vruchten…

Fotograaf Arnold vraagt de menukaart. Hij zoekt, maar vindt niet wat hij zoekt. Hij kijkt nog eens door de kaart. Hij vraagt zachtjes aan de voorover buigende ober: “Heeft u ook een omelet met truffel en kreeft?” Natuurlijk heeft het Table Bay Hotel een omelet met truffel en kreeft. Ook al staat het niet op de kaart.

Wil fotograaf Arnold bij zijn omelet met truffel en kreeft misschien een glas Franse champagne? De ober glimlacht. Truffel, kreeft, Franse champagne om half negen in de ochtend. Dit belooft een dag te worden als geen ander.

De crew van een bekende Amerikaanse hiphopper is in het Table Bay neergestreken. Mooie jonge meiden kijken verveeld naar het gigantische buffet. Zo’n crew van de hiphopper is wel wat gewend.

Een oudere vrouw loopt zuchtend en steunend langs al die tafels met gerechten. Kiezen??? Wat!!!

Arnold lacht. “Oeps, ik heb een truffel boertje gelaten! Sorry”

Van dit buffet zou ik een jaar elke ochtend kunnen feesten. Nooit eenzelfde ontbijt. Altijd een feest.

 

Erik van Zwam.

erikvanzwam@xs4all.nl

Tafelberg Kaapstad in de mist vanuit Table Bay Hotel

De Tafelberg in de mist vanuit het Table Bay Hotel

Dag 23 Twitterdagboek

Zonsondergang over de Zambezi. Vanaf de tuin aan de oever vanuit het Royal Livingstone Hotel is het een fenomenaal gezicht. Hoog opspattend water van de Victoria Falls filtert zonlicht tot een oranjegloed over het water van de rivier.

 

Rumoer. Opwinding. Wijzende gasten. De vingers gaan naar het eiland in de rivier tegenover de Royal Livingstone. Tussen twee eilanden zwemmen 5 olifanten. Moeder Overste voorop. 5 Zwarte ruggen tegen de achtergrond van grijs water.

De jongste olifant zwemt achteraan. Met zijn slurf houdt hij de kleine staart van zijn moeder vast. Ontroering alom. Rustig klimmen de olifanten en het eiland op. Ze breken takken van bomen. Zoeken bladeren en vruchten in de schermering.

De grootste gitzwarte olifant met enorme witte slagtanden staat op de uitkijk. Zij houdt ons in de gaten. Wij de olifanten.

Zo kijken we naar elkaar. Wij met verbazing. Zij wantrouwend. Ze staat stil als uit graniet gehouwen. Niets ontgaat haar.

De andere vier olifanten verdwijnen tussen de struiken en bomen. Af en toe verschijnt er weer een.

Een speedboot met toeristen nadert het eiland om de olifanten te bekijken. De grote zwarte olifant draait zich om. Met grote minachting keert Moeder Overste haar kont naar de boot met mensen. En blijft onbeweeglijk staan. Op het moment dat boot wegvaart, draait de olifant zich weer om en staart het varende gepeupel na met een peinzende blik.

Er is beweging. De groep olifanten staat links op de punt van het eiland. De olifanten laten zich in het water zakken. Ze zwemmen voor ons langs, langs het eiland. Bij de rechter punt aangekomen gaan ze weer aan land. Ze foerageren verder.

De nacht is bijna gevallen. Krekels tsjirpen. Een plons. De olifanten zijn weer in het water. Ze zwemmen in een rij. De vijf olifanten verwijderen zich in dezelfde formatie als ze zijn gekomen; weer terug naar een eiland verderop. Langzaam vervagen de zwemmende olifanten in de vallende duisternis. De zon is onder. Een nijlpaard lacht.

 

Erik van Zwam.

erikvanzwam@xs4all.nl

Olifanten op een eiland in de zambezi

Olifanten in de Zambezi

Dag 22 Twitterdagboek

Een culinaire ontmoeting met de kale, vrolijke chef-kok Alexander Coupy van het Royal Livingstone Hotel in Zambia.

De chef-kok heeft een Zappa sikje onder zijn lip, zware zwarte wenkbrauwen en bruine olijke ogen. Met 54 werknemers verzorgt Coupy ontbijt, lunch, high tea en diner in het Royal Livingstone. Alles maken ze zelf.

Coupy bestelt alle ingrediënten vers en kan steeds meer in Zambia kopen. Lokale boeren worden getraind op kwaliteit.

“We hebben ook Zambiaanse gerechten op onze internationale kaart”, vertelt chef-kok Coupy trots. Chikanda is een heel populair gerecht in Zambia. Zeer voedzaam. Buitenlanders moeten eraan wennen. Ingrediënten komen uit de rivier. Vooral wilde planten. Het ziet er uit als een stevig vleesgerecht, maar het is vegetarisch.

Er gaan groundnuts in de Chikanda en een klein soort aardappelen. “Je kookt het in een zwarte zware pot op het open vuur. Het wordt buiten de keuken gemaakt”, zegt Coupy.

Het is een prachtig gerecht, volgens de chef-kok. Als het klaar is lijkt het een homp vlees. Vervolgens snij je het in plakken. De plakken Chikanda bakje weer in de olie met tomaten. Je eet het met maïspap. Het is een traditioneel gerecht.

Chikanda wordt bij ceremonies gebruikt, zegt chef-kok Coupy. In de Royal Livingstone staat het elke avond op de kaart. De Chikanda wordt bij het vijf gangen menu onder een baobab aan de rivier geserveerd door het Royal Livingstone. Krekels tsjirpen, een nijlpaard lacht. Het is donker over de Zambezi. Ik eet Chikanda. Stevig, vol, maar smaak? De Chikanda heeft niet zo veel smaak. Ik zou zeggen: een lekkere cranberry saus erbij en dan is het heerlijk.  Voor een Zambiaan ben ik een westerling met een niet zo’n verfijnde smaak als ik een sausje nodig heb. Tsja…!

Chef-kok Coupy komt met Kalembula aan. Gekookte groene zoete bladeren van een aardappelplant. “Kalembula lijkt veel op Japans Zeewier. Het heeft een heerlijke smaak. We kopen het lokaal”, legt Coupy uit. We gebruiken veel lokale kruiden”, legt chef-kok Coupy uit. Hij en Stain overleggen veel over kruiden voor de  keuken. “We hebben ook een keer geëxperimenteerd met het telen van een lokale truffel. Mislukt”, constateert Coupy lachend.

“De groenten op de lokale markt zijn enorm verbeterd. “Vroeger kocht ik er 1x per week, nu elke dag”, zegt Coupy tevreden.

Aan de Zambezi serveert hij een lokale vis. De naam is mij ontgaan, maar de smaak is prima. De Zambiaanse keuken is niet uitgebreid, maar heeft enkele interessante gerechten vindt de chef-kok van het Royal Livingstone.

 

Erik van Zwam.

erikvanzwam@xs4all.nl

Chikanda vegetarisch Zambiaaans gerecht

Chefkok Coupy met Zambiaans gerecht Chikanda

Dag 21 Twitterdagboek

De kruidentuin van het Royal Livingstone Hotel. De proeftuin van Stain Musungaila, de maatschappelijk werker van het hotel. De kruidentuin staat vol met lavendel, peterselie, rozemarijn, zwarte pepermunt, zoete basilicum, citroengras…

Bij het citroengras blijft Stain staan. Citroengras daar experimenteren hij mee. Het is goed tegen slangen. Als Zambianen citroengras om hun lemen hut zetten, komen er minder (giftige) slangen in hun huis. Veiliger.

Stain grijnst. “Dat is precies wat we hier doen. Nieuwe toepassingen van kruiden vinden voor de bewoners in Livingstone.” Hij gaat verder naar het gele Wormkruid. “Heel geschikt om insecten op afstand te houden. Muggen, malaria.”

De kruidentuin geurt. Het is een festijn voor de neus, maar wat je nou ruikt is in de veelheid van geuren niet meer te onderscheiden.

“We kijken ook naar de gele kerrie plant”, zegt Stain. Hij ruikt aan de groene bladeren. “Goeie business.” “Als we in Zambia gele kerrie kunnen telen, dan is dat zeer profijtelijk voor de boeren. We proberen het”, zegt Stain.

Stain loopt verder door de Kruidentuin. Overal staan potten met weer een andere plant. Hij stopt bij de Moringa. De plant gebruikt Stain in lokale visvijvers, waar vis wordt gekweekt om te eten of te verkopen aan restaurants.  “Het moringa kruid versterkt immuunsysteem van vissen”, zegt Stain. “Lokale kweekvijvers produceren zo meer vis.”

Stain wandelt verder in de zwoele, zoete, warme lucht. Er hangt een 100% luchtvochtigheid in de schaduw. Een fijnmazig visnet hangt boven de kruidentuin en zorgt ervoor dat de planten niet verbranden in de ongenadig brandende zon.

Stain stopt en wijst naar een plant: de Artemisia. “Het voorkomt malaria. In Zambia heel belangrijk.” Artemisia is het traditionele medicijn tegen malaria. De bittere smaak komt van de kinine in de plant. Stain wil de Artemisia op grote schaal gaan produceren voor de lokale bevolking, maar ook voor de export.

Het is niet bedoeling van Stain dat zijn baas, Sun International van de grote hotels, de export gaat doen. Stain wordt betaald om oplossingen te zoeken voor gezondheidsproblemen in de omgeving. Hij onderzoekt ook hoe lokale boeren meer geld kunnen verdienen met de teelt van gewassen, kruiden, de kweek van vis, etc. .

Stain verlaat de kruidentuin en loopt naar een rij bijenkorven. Een laatste stukje lokale magie of magie van Stain. “Olifanten haten bijen”, zegt Stain. “Bijen steken in de oren van olifanten en dat is erg pijnlijk.” Hij schudt zijn hoofd als een olifant die gestoken wordt.

Kruiden tegen ziekten  als malaria

Stain in kruidentuin

Olifanten willen nog weleens een dorp met de grond gelijk maken als ze in aanvaring komen met de lokale bevolking.

Stain: “Bijen beschermen dorpen tegen olifanten. Bijen leveren bovendien honing en dat is voedzaam en goed om te verkopen.” Stain laat nu bijenkorven om dorpen plaatsen om te zien of het woeste olifanten afschrikt.

Met zijn kruidentuin en bijen weert Stain slangen, olifanten, malaria en insecten. Trots kijkt hij me aan en lacht zijn onweerstaanbare lach. Zo zal ik mij Stain altijd herinneren. Lachend, pret, een big smile, hij ziet overal de lol in. Maar goed ook.

Erik van Zwam.

erikvanzwam@xs4all.nl