Exotisch oord in Zambia: the Royal Livingstone

Zambia, aerial view Royal Livingstone HotelBij al die oer-Hollandse kou denk je al snel aan tropische temperaturen, palmbomen, een exotisch oord. Zambia! Met de Vic Falls , zoals achteloos de meest blasé ingestelde bereisde traveller deze bestemming noemt. De Victoria Falls, eerbetoon aan Queen Victoria, wereldberoemd dankzij de Schotse missionaris en ontdekkingsreiziger David Livingstone. De eerste mzungu (blanke) die de watervallen in 1855 op zijn netvlies kreeg….

Door Ellen van Ree

“Geen enkel ander uitzicht in Engeland kan de schoonheid hiervan overtreffen” en “zulke lieflijke beelden moeten de engelen met bewondering bekeken hebben tijdens hun vluchten” schreef hij later. Er zijn van die plekken op de continenten waar je als globetrotter geweest moet zijn. Ik had er een ingewikkelde reis voor over, via Frankfurt, Johannesburg en hup weer terugvliegen richting het Noorden naar Livingstone. Immers, voor een once-in-a-lifetime-experience heb ik zitvlees over. Een, die trouwens best voor herhaling vatbaar is.

Het is allang niet meer bonton sinds die Mugabe er met straffe hand regeert om in Zimbabwe dit fenomenale natuurverschijnsel te bezoeken. Je moet naar de Zambiazijde om de 1,7 kilometer lange watervallen die neerkletteren in een mystieke laag mist te gaan zien. De Afrikanen noemen de Falls niet voor niets Mosi O-Tunya: De-Mist-Die-Dondert. Als je geluk hebt en de zon schijnt, hoor je het er donderen en zie je kleurnuances en regenbogen waarvan je kippenvel krijgt. Tijdens mijn bezoek was de visuele oogst wat schraaltjes, maar dat lag aan mij keuze voor het jaargetijde.Laat er aan de Zambia kant, en op loopafstand,een fan-tas-tisch hotel zijn, The Royal Livingstone. Onderdeel van de luxueuze hotelketen Sun International. Precies de sophisticated, koninklijke ambiance, zeker qua aankleding, die past als een handschoen bij zo’n superromantische plek. Vijf sterren qua accommodatie, maar tien sterren voor hun hospitality.

Butler van het Royal Livingstone Hotel in Zambia brengt de krantDe dagelijkse geneugten van hun butlerservice laat ik mij tijdens mijn verblijf goed smaken. ‘Mijn’ Henri is een perfect Engels sprekende, goedlachse, supervriendelijke knul die in zijn smetteloze uniform mij de krant komt aanreiken, mijn shoppingbags draagt, televisiezenders instelt, een snackje of een Chardonnay komt brengen. En ik wil persé , ik ben hier nu toch, van al die overvloedige luxe en vergaande service op mijn manier genieten. Zoals in de superdikke kamerjas en met de obligate hotelslofjes aan mijn gepedicuurde van mijn ochtendkoffie en het bijna-niet-te-geloven-zo-mooi-uitzicht genieten op mijn privéterras.

Attent wijst hij me op de makke zebraatjes, ik noem ze de salesmanagers, en waarschuwt me voor de brutale apen die op het hotelcomplex ronddarren. Ze stelen van alles, van slaappillen tot fruit uit de kamers, dus Madame, wel de schuifpui dichthouden! Die brutale apen had ik al tekeer zien gaan tijdens de dagelijkse hightea, geen stuk taart of porseleinen bordje met restanten van het overvloedige aanbod was veilig voor ze, tot grote consternatie van het personeel en hilariteit van de gasten. Het grappige was dat de pianist in de hotelbar gewoon onverstoorbaar zijn klassieke oeuvre bleef doorspelen.

Royal Livingstone in Zambia biedt massages aan de Zambezi oeverHet waren er velen, maar een van de meest heerlijke breaks? De bijzondere Spabehandeling. Een uur durende massage pal áán de oever van de rivier de Zambezi. In open air gazebo’s, een soort luxe tentjes, omringd door de elementen, krijg ik een uitermate relaxende behandeling. Maar deze bijzondere plek stimuleert tot ondeugend gedrag. Ik kan het niet laten, terwijl de Zambiaanse schoonheid zachtjes mijn spieren verwend, door mijn wimpers te blijven gluren. Je weet immers maar nooit. Wat ik zie tart alles: aan de overzijde waadt een kudde olifanten door het water op weg naar een eilandje. Kijk ik naar een ansichtkaart? Want de laatste, een babyolifant houdt de staart van zijn moeder vast met zijn slurf, en op nog geen 30 meter van mij vandaan wippen eerst de zoete oortjes en vervolgens de imposante kop van een hippo omhoog. Zo’n magisch moment mag voor mijn part uren duren.

De traag stromende, superbrede Zambezi rivier is ook prima te bevaren, bijvoorbeeld in een heerlijk rustig tempo, met de African Queen. Een beauty! Aan boord worden gedurende twee uur constant heerlijke amuses en fris gekoelde drankjes geserveerd, en terwijl de ondergaande zon het landschap rood kleurt vergaapt ons gezelschap zich, met een goed glas in de hand, aan de krokodillen en de tien-tallen nijlpaarden.

Nee lezer, voor mij geen adrenaline verhogende bungeejump vanaf die Railway Bridge waar ruim 100.000 toeristen al sinds 1993 veilig afjumpten, het recente akkefietje van een toeriste dat gelukkig goed afliep, daar gelaten. De mooiste manier om Victoria Falls te bekijken is… vanuit de lucht. Ik ervaar, net zoals velen trouwens met een golden card (de kosten bedragen ongeveer 125 euro per persoon) liever dit wereldwonder in stijl. Met een Flight of Angels vliegt in 15 minuten over watervallen Victoria Fallsspectaculaire helivlucht van een kwartiertje, dan pas zie je goed hoe fraai de natuur in elkaar steekt. Ook avontuurlijk is met zo’n vliegende mug. Met de micro light flights zoem je gedurende 30 minuten over het gebied, echt iets voor durfallen. Wie activiteiten zoekt om eens lekker te kicken vindt rondom de Falls veel van zijn gading. Raften, kanoën, een game drive maken in het nabij gelegen National Park.

Maar wat perfect aansluit na een dag riant verpozen en zonnebaden bij de swimmingpool van The Royal Livingstone is heerlijk optutten voor een diner aan boord van de Royal Express. Ik ken Rovos Rail, met deze trein cross je heel Zuidelijk Afrika door tot Tanzania aan toe en op zeer exorbitant luxe wijze. Dit in Zambia is ook een fijn concept. Een heuse stoomtrein, een beetje vergane maarmooi opgeknapte glorie, die bij het vallen van de avond vertrekt vanuit de stad Livingstone.

Eerst een busritje van 10 minuten , maar dan: langs de rode loper staan de obers in vol ornaat klaar, verwelkomen de gasten met dienbladen vol champagne, mooie rode en witte wijn. De trein zelf: een lange sliert aan 19de eeuwse Pullman-wagons met lederen banken en fauteuils , tafeltjes met stemmige schemerlampen en zoals het hoort de wanden glanzen van het mahoniehout. Zodra de stoomfluit klinkt worden de smaakpapillen op een aangename manier geprikkeld. We vertrekken en krijgen een 5 gangen-diner opgediend, al hobbelend over het spoor. De stad uit, dwars door de natuur en langs wat townships.

Royal Livingstone Express staat klaar voor vertrek door ZambiaDe bewoners, jong én oud, zwaaien massaal naar ons, rijke toeristen, met een enorme smile van oor tot oor. Kindjes en honden rennen mee met de wagons. We tuffen in een slakkengang, onderweg wordt de stoomlocomotief afgekoppeld en vooraan vastgezet. Het ritueel van de zwaaiende toeschouwers herhaalt zich. Het grote verschil, ik rijdt ineens achteruit.

Rond middernacht, in een dunne zomerjurk want de temperatuur is aangenaam en hangend in een van de loom stemmende banken op de open veranda van het hotel, spoel ik deze ervaring weg met een slaapmutsje, een ‘Klippie’. En knijp mezelf hard eens in mijn arm. Au. Nee, het is geen droom. Gelukkig.

Meer informatie over the Royal Livingstone is te vinden op de site van Sun International

 

 


Laat wat van je horen

*